Gotowa na zmiany?

Witajcie kochani!

Ten post wydaje mi się tak samo chaotyczny jak moje myśli. Jest to coś, czym chcę się podzielić i jeśli uznam później to za bardzo głupie, usunę.
Jeśli ktoś to w ogóle przeczyta, będę zadowolona, bo wiem, że długi tekst zawsze zniechęca.

Zapraszam więc do czytania.

Wielkimi krokami zbliża się koniec wakacji. Jesteśmy już w sumie w połowie. Od samego ich początku, zamiast rozkoszować się wolnym czasem, myślę o moim "nowym życiu". O tym, że mogę zacząć wszystko od nowa i spróbować tego nie zepsuć. I cały czas mam wrażenie, że nie uda mi się. Nie często dostaje się taką szansę. Nie często ma się szansę zmienić w stu procentach otoczenie i towarzystwo. Ale ja w związku z tym czuję presję. Bardzo dużą presję. Nie chcę zawieść samej siebie, a im bardziej nam zależy, tym więcej się psuje. Chcę mieć bliskich ludzi, znajomych, przyjaciół, ale nie wiem czy potrafię.

Nowa szkoła, miasto i internat. I ja, introwertyk. Osoba nie potrafiąca nawiązywać relacji z ludźmi. Arogancka, zdystansowana i nie potrafiąca okazywać uczuć. Z wielkim brakiem wiary w siebie i we wszystko co robi. Wewnątrz nie do końca pewna swoich umiejętności. Już i tak znacznie bardziej otwarta na świat niż jeszcze kilka lat temu. Pewnie część moich znajomych w ogóle nie uwierzyłaby w ten opis.

I przez to moje odsuwanie się od ludzi i typową dla siebie arogancję - lubiana tylko przez nielicznych.

Swoją drogą chwaliłam się? Nie? Powinnam była, niech i to będzie zapisane wśród moich blogowych wspomnień. Dostałam się do szkoły plastycznej. Ba, już jakoś na początku czerwca. Postaram się zdawać relację na blogu chociaż z moich początków zarówno w szkole, jak i w internacie. Już teraz jestem pewna, że pierwsze dni, tygodnie, a nawet miesiące będę niekoniecznie łatwe.
Ale przecież łatwe nigdy nie jest dobre, a dobre nigdy nie jest łatwe.