Udajemy, że nam nie zależy.

Witajcie kochani!

Odzew na ostatni post był słaby, ale doskonale to rozumiem. Długo mnie nie było. Sporo myślałam ostatnio o blogu. Nie chcę go zostawiać, nie chcę znikać na tak długo, ale też nie chcę zmuszać się do pisania. Uwielbiam dla Was pisać, bo jednak nie robię tego tylko dla siebie. Wylewanie swoich myśli na blogu daje mi dużo satysfakcji, a jeszcze więcej daje mi myśl, że czytacie to co piszę!

Poczekam, aż będziesz musiał odejść,

Zrobię tak, byś nigdy się nie dowiedział

Jak bardzo wszystko zepsułem!

Udajemy, że nam nie zależy

To zostawi gdzieś po sobie ślad.

Myślę, że zmienię trochę kierunek swojej blogowej działalności. Zauważyłam, jak lalkowe blogi upadają, jak jeden po drugim wygasa. Może to stan przejściowy, jednak jest to dosyć przykre zjawisko. Nie chcę zostawić lalek, ale chcę nieco rozszerzyć zakres swojej działalności na blogu. Wzbogacić trochę swój blog, może dodać swoje przemyślenia, otworzyć się dla Was i też trochę dla siebie. Sprawić, by blog był dla mnie czymś jeszcze ważniejszym. Może nie dziennikiem czy pamiętnikiem, ale miejscem gdzie mogę pokazać trochę więcej siebie.

Zobaczymy jak to będzie i na ile mi to wyjdzie.

A jak ja się teraz czuję? Przełom zimy/wiosny jakoś przeżyłam. Teraz miało być tylko lepiej. Niby mam więcej siły, jednak dzieją się ostatnio rzeczy, przez które czuję się naprawdę przytłoczona. Jest mi trochę ciężko, trochę przykro i trochę pusto. Nienawidzę takich momentów, bo mimo ludzi dookoła czuję się zupełnie sama. Brakuje mi tego wiosennego optymizmu, którego masę miałam jeszcze w zeszłym roku. 

Zdjęcia robiłam telefonem. Ostatnio tak mnie jakoś wzięło. A zdjęcia same w sobie uważam za urocze w jakiś sposób.

Dziękuję, że jesteście. Dziękuję, że byliście. Chciałabym to napisać wszystkim osobom, które wpierają mnie teraz i tym, które przestały. Szkoda, że nie mogę.

A... I zapraszam jeszcze na swojego instagrama! @dramcia